یاسمین چهارده‌ساله مشتاق است که به مادر بیولوژیکی خود، اوا، نزدیک شود. پس از آزادی مادرش از زندان، یک سفر مشترک به حومه شهر به اولین آزمون برای رابطه نوپای این مادر و دختر تبدیل می‌شود. آن‌ها با هم سیگار می‌کشند، می‌رقصند و قدم می‌زنند و فضا امیدوارکننده به نظر می‌رسد. اما بارها و بارها مشخص می‌شود که نیازها و انتظارات آن‌ها فرسنگ‌ها با هم فاصله دارد. در حال حاضر، نه اوا و نه یاسمین آماده برآورده کردن نیازهای یکدیگر برای هویت و حمایت به نظر نمی‌رسند.